Przez długi czas myślałam, że „coś robię nie tak”. Jako mama i jednocześnie specjalistka pracująca z dziećmi, byłam przekonana, że potrafię rozpoznać trudności rozwojowe.

A jednak – kiedy dotyczyły mojego własnego dziecka – emocje, zmęczenie i bezsilność skutecznie zacierały obraz. Dziś wiem, że to, co wtedy przeżywałam, przechodzi wielu rodziców.

Chcę podzielić się moją historią, bo być może pomoże Ci zrozumieć Twoje dziecko… i samego siebie.

Już od najmłodszych lat moje dziecko było „inne” – choć wtedy nie umiałam tego nazwać. Reagowało bardzo intensywnie na dźwięki, płakało przy odkurzaczu, suszarce, głośnych rozmowach. Nie lubiło metek w ubraniach, pewnych tkanin, a zwykłe mycie włosów kończyło się krzykiem i ogromnym napięciem. Z jednej strony słyszałam: „to taki wrażliwy charakter”, z drugiej: „przejdzie z wiekiem”. Ja jednak czułam, że to coś więcej.

Najtrudniejsze były sytuacje społeczne. Plac zabaw, urodziny, przedszkole – miejsca, które dla innych dzieci były radosne, dla mojego dziecka często okazywały się przytłaczające. Nadmiar bodźców powodował wybuchy złości, płacz, wycofanie. Czułam na sobie spojrzenia innych dorosłych. W głowie pojawiały się myśli:

„Czy ono jest niegrzeczne?”,

„Czy ja zawodzę jako rodzic?”. To był bardzo trudny czas, pełen wątpliwości i poczucia winy.

Przełom przyszedł wtedy, gdy po raz pierwszy usłyszałam określenie: trudności z integracją sensoryczną.

Zaczęłam czytać, obserwować, analizować codzienne reakcje mojego dziecka. Nagle wszystko zaczęło się układać w spójną całość. Zrozumiałam, że moje dziecko nie robi czegoś „na złość”.

Jego układ nerwowy inaczej odbiera i przetwarza bodźce. Dźwięk, dotyk czy ruch, które dla mnie są neutralne, dla niego mogą być zbyt intensywne lub wręcz bolesne.

Diagnoza nie była etykietą – była ulgą. Dała mi odpowiedź na pytanie „dlaczego” i otworzyła drogę do realnej pomocy. Terapia integracji sensorycznej, proste zmiany w codziennym funkcjonowaniu, lepsze zrozumienie potrzeb dziecka sprawiły, że nasze życie stało się spokojniejsze.

Nauczyłam się patrzeć na świat oczami mojego dziecka, a ono – stopniowo – zaczęło lepiej radzić sobie z otaczającą rzeczywistością.

Dziś wiem, jak ogromne znaczenie ma wczesna obserwacja i zaufanie własnej intuicji rodzicielskiej.

Jeśli czujesz, że coś Cię niepokoi – masz do tego prawo.

Jeśli Twoje dziecko reaguje „za mocno” albo „za słabo” – to sygnał, który warto sprawdzić, a nie ignorować. Dziecko sensoryczne to nie dziecko „trudne”. To dziecko, które potrzebuje innego podejścia, większego zrozumienia i wsparcia.

Piszę tę historię, abyś wiedział/a, że nie jesteś sam/a.

Integracja sensoryczna to nie wyrok, ale klucz do lepszego funkcjonowania dziecka i całej rodziny.

Gdy zaczynamy rozumieć, zamiast oceniać – pojawia się spokój, empatia i realna zmiana. A każde dziecko, niezależnie od swoich trudności, zasługuje na to, by być widziane, słyszane i akceptowane takim, jakie jest.