Wielu rodziców dzieci sensorycznych żyje w ciągłym napięciu. Starają się być „idealni”: spokojni, cierpliwi, zawsze wiedzący, co zrobić. Czytają poradniki, oglądają webinary, porównują się z innymi. A potem przychodzi trudny dzień, wybuch złości, płacz bez powodu i poczucie porażki.
Jako terapeuta, pedagog i psycholog chcę powiedzieć jedno bardzo ważne zdanie: Twoje dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica. Ono potrzebuje Ciebie.

Kim jest dziecko sensoryczne?

Dziecko sensoryczne to dziecko, którego układ nerwowy inaczej odbiera i przetwarza bodźce. Dźwięki mogą być za głośne, dotyk zbyt intensywny, światło męczące, a codzienne sytuacje – przytłaczające. To nie jest wybór dziecka ani efekt „złego wychowania”. To sposób, w jaki pracuje jego układ nerwowy.

Takie dziecko często:

• szybciej się męczy,
• silniej reaguje emocjonalnie,
• potrzebuje więcej czasu na wyciszenie,
• ma trudności z regulacją emocji,
• bywa określane jako „nadwrażliwe” lub „trudne”.

Ale za tymi reakcjami stoi ogromna wrażliwość, potrzeba bezpieczeństwa i bliskości.

Rodzic w świecie poradników

Rodzice dzieci sensorycznych bardzo często słyszą, co powinni robić. Powinni być spokojni. Powinni stosować odpowiednie strategie. Powinni wiedzieć, jak reagować w każdej sytuacji. Problem w tym, że żaden poradnik nie uwzględnia zmęczenia, stresu, własnych emocji i codziennego życia.

A przecież rodzic też jest człowiekiem. Ma prawo do frustracji, łez, bezsilności. Nie musi być perfekcyjny, by być wystarczająco dobry.

Dlaczego „wystarczająco dobry” rodzic to najlepszy rodzic?

Z perspektywy psychologii wiemy, że dzieci nie potrzebują ideałów. Potrzebują dorosłych, którzy są obecni, autentyczni i dostępni emocjonalnie. Dla dziecka sensorycznego szczególnie ważne jest poczucie, że ktoś je rozumie, nawet jeśli nie zawsze potrafi od razu pomóc.

Kiedy mówisz:

• „Widzę, że jest Ci trudno”
• „Nie rozumiem jeszcze, co się dzieje, ale jestem obok”
• „Możemy to przejść razem”

– dajesz dziecku coś znacznie cenniejszego niż perfekcyjną reakcję. Dajesz mu bezpieczeństwo.

Relacja leczy bardziej niż idealne metody

W terapii sensorycznej często podkreślam, że najlepszym „narzędziem” regulującym układ nerwowy dziecka jest bezpieczna relacja z dorosłym. To ona pomaga wyciszyć emocje, zbudować zaufanie i nauczyć się samoregulacji.

Nie chodzi o to, by nigdy nie popełniać błędów. Chodzi o to, by po trudnym momencie wrócić, przytulić, porozmawiać, nazwać emocje. Dziecko uczy się wtedy, że emocje są bezpieczne, a relacja trwa mimo trudności.

Co naprawdę jest ważne dla dziecka sensorycznego?

Twoje dziecko potrzebuje:

• Twojej obecności, nie perfekcji,
• Twojego spokoju, nawet jeśli czasem jest on „pożyczony”,
• Twojej zgody na emocje – jego i swoje,
• przewidywalności i rutyny, ale także wyrozumiałości,
• świadomości, że jest kochane nie za zachowanie, ale za to, kim jest.

Nie musisz znać wszystkich technik terapeutycznych. Nie musisz reagować idealnie za każdym razem. Wystarczy, że jesteś i że próbujesz.

Na zakończenie

Jeśli jesteś rodzicem dziecka sensorycznego i czasem czujesz, że nie dajesz rady – to znaczy, że bardzo Ci zależy. A to już ogromnie dużo. Twoje dziecko nie potrzebuje ideału. Ono potrzebuje Ciebie – prawdziwego, zmęczonego czasem, ale kochającego bezwarunkowo.

I to naprawdę wystarczy.